جزیره دریاچه ی اینزفری/ شعری از ویلیام باتلر ییتس/ فارسیِ رُزا جمالی

برمیخیزم

و میروم

و آلاچیقی دنج می سازم از گُل و ساقهی درخت

با نُه ردیف لوبیا آنجا

و کندویی برای زنبورها

و تنها در کنار غوغای زنبورها خواهم زیست

و آنجا به آرامش می رسم که آرامش چه کنُد از نقاب صبح قطره قطره می چکد

جایی که جیرجیرک جیر جیر می کند

در نیمه شب جرقه ای ست

و در روز درخششی بنفش

و غروب بال های مرغ عشق است.

برمی خیزم و ازین جا میروم

هر شب و هر روز

صدای دریاچه را می شنوم به آرامی بر گوشه های ساحل

آن زمان که جاده ها

یا پیادهروهای خاکستری رنگ را طی میکنم

و در دهلیزهای قلبم میشنوم آن را ...

این رسم الخط فارسی نیست...