نگاه آرش عندلیب به شعری از رُزا جمالی

نقطه. بی نقطه این سطر مضطرب است که چرا تمام نمی شود؟ 

رُزا جمالی

با دلشوره از چفت شدن بندهای این سطر ناتمام دلتنگم

چطور بیاویزم به حروف آخرش؟ 

مجموعه ای از تناسبات گوشم، ادات ناآشنای این کلمات، بر موربی از خواهشی، کلید کرده ام، سفت؛

لنگ می زند بی علامتی در آخر؛ 

از دلشوره ی چفت شدن؛

دلشوره ی چفت شدن؛ 

دلشوره؛ 

به دلنگرانی مریضم قسم بخور، من مادر کلماتم را از دست داده ام و شعری یتیمم! 

بی نقطه به دلسوزی تو احتیاج دارم

با نقطه تمام می شوم

                          و دلم می گیرد از تمام شدنم!

#رزا_جمالی

#جریان_شعری_دهه_هفتاد

#شعر_پیشرو_دهه_هفتاد

#گوهر_اعلای_ادبیات

آرش عندليب:

رزا جمالی

    صدای رسای شعر دهه ی هفتاد

شعری که خواندید از مجموعه ی " دهن کجی به تو " انتخاب شده است که چاپ اول آن را انتشارات نقش هنر در زمستان 1377 راهی بازار کرده بود. همین جا توجه شما را به تکنیک منحصر به فرد و اجرای درخشان آفریننده ی اثر فرا می خوانم که یکی شدن _یا یکی بودن_  راوی اثر و  خود همین شعری که دارد نوشته می شود است. وقتی نگران است که نکند اجزا، سطرها و بندهایش خوب چفت نشوند. یعنی هم اجرا و ایده ی تولید در کنار ترکیباتی که ساخته می شود پست مدرنیستی است و هم به لحاظ دغدغه های انسانی راوی و نوع نگاه که منحصر به جهان متن است با اثری پست مدرن رو به رو هستیم. آن روزها شهریار مندنی پور در معرفی این کتاب _ عصر پنجشنبه، شماره 9 و 10، فروردین و اردیبهشت 78_نوشت: " جمالی به نسل شاعران تازه ایران تعلق دارد. به ظاهر، او نیز در جریانی قرار می گیرد که نخستین مشخصه اش تلاش برای ساخت شکنی یا به دیگر گمان، نحو شکنی و معنا گریزی است. بهتر آن است که برای گریز از سوءتفاهم، برای پرهیز از دریافت غلط و سرسری از ساخت شکنی، و برای دامن برکشیدن از جریان سازی، تبیین این جریان جدید آمده به ساحت شعر ایران را به آینده واگذاریم و نامی از مشخصه ی ساخت شکن به میان نیاوریم و فعلا با عنوانی نظیر عصیانی، این جریان را متمایز کنیم. عصیان زبانی، در نام کتاب جمالی و نامهای سه گانه ی بخشهای این کتاب_ الف: دلواپسی چاهار گوشت مربع های مفقود شدنم، ب: دهن کجی به تو، ج: یک _ آشکارا احساس می شود. لابد، زمانه و شرایط ادبیات ایران مهیای چنین شورش زبانی است. کاری که به ظاهر_ و فقط به ظاهر _ مثلا حرکت دادائیست ها را به یاد می آورد. حرکتی که به زبان نیرو می دهد تا خود را از شر کلیشه هایش، ترکیبهای مستعملش، گزاره های نحو شده ی کهنه اش و اصلا، کلا، از پینه ها، رهایی بخشد. "

بیوگرافی:

متولد 1354، رشت. 
مجموعهی منتشرشده: «دیوار بیانتهای زمان»  

این رسم الخط فارسی نیست...